Prezesi Komitetu

1951 – 1984 Karol Estreicher

Pseudonim Dominik Węgierski (4 III 1906 Kraków – 29 IV 1984 tamże), syn Stanisława, wnuk Karola Józefa Teofila, historyk sztuki, bibliograf, pisarz; studiował historię sztuki na UJ; od 1932 pracował w Zakładzie Historii Sztuki tamże; od 1952 prof. UJ; uczestnik kampanii wrześniowej 1939, następnie sekretarz generalny W. Sikorskiego; od 1941 kierownik Biura Rewindykacji Polskiego Mienia Kulturalnego w Londynie; po II wojnie światowej rewindykował z Niemiec zagrabione w Polsce dzieła sztuki (m.in. odnalazł i sprowadził z Norymbergi 1946 Ołtarz Mariacki Wita Stwosza, skarbiec UJ, obrazy z Muzeum Czartoryskich); autor ekspozycji w odbudowanym wg własnej koncepcji gmachu Collegium Maius UJ, 1946-76 dyr. Muzeum UJ; współorganizator Gabinetu Rycin PAU; 1962-76 kierownik Międzywydziałowego Zakładu Bibliografii Pol. XIX w. UJ; od 1954 prezes TPSP; badacz sztuki średniowiecznej i nowożytnej; opublikował m.in. Miniatury Kodeksu Behema (1933), Cultural Losses of Poland (1944), Grobowiec Władysława Jagiełły (1953), Collegium Maius (1968), Leon Chwistek (1968), Historia sztuki w zarysie (10 wydań, ostatnie 1990), kontynuował dzieło ojca opracowując Bibliografię polską (z. 1 t. 34 1951 oraz reedycja t. 1-14, 1957-89); przetłumaczył i opracował Żywoty najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów G. Vasariego (t. 1-7 1985-88), a także Historie florenckie N. Machiavellego (1990); współpracował z A. Brucknerem przy wydaniu Encyklopedii staropolskiej (1936—38); autor utworów lit.: Nie od razu Kraków zbudowano (1947), Krystiana (1957); od 1966 redagował „Rocznik Krakowski”; należał do sygnatariuszy Listu 34 w obronie wolności słowa (1964); 1954 nagrodzony przez Miejską Radę Narodową w Krakowie w dziedzinie konserwacji zabytków, 1957 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski; pochowany na Cm. Rakowickim.

W dniu dzisiejszym Kopiec jest otwarty w godzinach 9:00 do 20:30. ×