Prezesi Komitetu

1884 – 1917 Stanisław Tarnowski

Hrabia (7 XI 1837 Dzików k. Tarnobrzega – 31 XII 1917 Kraków), historyk i krytyl literatury polskiej, działacz polityczny i publicysta; 1854-60 studiował prawo i filozofię na UJ i w Wiedniu; w powstaniu styczniowym związany z „białymi”, 1864-65 więziony przez władze austriackie, czołowy przedstawiciel stronnictwa konserwatywnego, 1866 współzałożyciel (wraz z L. Wodzickim, S. Koźmianem i J. Szujskim) „Przeglądu Polskiego”, współautor Teki Stańczyka (1869); od 1870 współwłaściciel „Czasu”; od 1867 poseł na galicyjski Sejm Krajowy, od 1885 członek wiedeńskiej Izby Panów; 1871-1909 profesor UJ, do jego uczniów należeli m.in. J. Kallenbach, K. Przerwa-Tetmajer, L. Rydel, S. Windakiewicz; 1882-83 dziekan Wydziału Filozofii, 1886-87 i 1899-1900 rektor UJ; od 1873 członek AU, 1883-90 sekretarz Generalny, 1890-1917 prezes Akademii, oceniał literaturę ze stanowiska patriotycznego i moralnego, zwalczał twórczość modernistów; autor wielu prac z zakresu literatury polskiej XVI-XIX w., m.in. w monografii Pisarze polityczni XVI w. ( t. 1-2 1886), Jan Kochanowski (1888), Zygmunt Krasiński (1892), Matejko (1897), Julian Klaczko (t. 1-2 1909), studiów o A. Fredrze, H. Rzewuskim, H. Sienkiewiczu, zbioru Rozprawy i sprawozdania (t. 1-4 1895-98) oraz syntezy Historia literatury polskiej (t. 1-5 1900, t. 6 cz. 1-2 1905-07); 1977 ukazał się wybór studiów T. O literaturze polskiej XIX wieku.

W dniu dzisiejszym Kopiec jest otwarty w godzinach 9:00 do 20:30. ×